Öldürmenin Doğası

 Kendine sormaya başla.

 Ben öldürmüyor muyum? Ben cinayet işlemiyorum muyum? Ben saf mıyım? Eğer varsa, ben cennetlik miyim?

 Yaşamda nasıl bir yerim var?

 Kendinle konuşmaya başla.

 Katiller cinayete kurban gidenlerin gördükleri yüzlerdir. Bir de arkalarında gizlenenler vardır. Hiçbir katil kendine görev edindiği için öldürmez. Arkasında konuşanlar vardır. Arkasında onu teşvik edenler vardır. Katiller ölenler ile birlikte cinayete kurban giderler. Önce duyguları, sonra vicdanları, sonra hayalleri, sonra da yaşamları. Her şeyden mahrum kalırlar. Çünkü bilinçaltı algıları fazla açık ve kırılgandır. Arkalarında durup, onları teşvik edenleri çok fazla dinlerler. Çok fazla inanırlar. Toplum katilleri yaratır. Katiller ise toplumu yokeder. Toplum katilleri kendisini yoketmek için tutar. Bizler toplumuz. Katiller ise önümüzde duranlar. Başta masumdurlar. Kafalarının en altından en yüzeye çıkana kadar önce insanlık, sonra kirletilmiş bir beden, rahatsız edilmiş bir ruh, tehdit edilmiş vicdan, kötülükle şekillendirilmiş bir görsellik ve en sonunda da yokolmanın bağrında bir yaratık görürüz. İlk cesetleri gözlerinin arasından kayıp giderken, onlar artık bizden biri değildir. Onlar artık, onlara dayatmaya çalıştığımız inancın karşıt eylemcileri olmuştur. Bizler ise arkalarından onlara hakaret yağdırırız. Toplum katilleri yaratır. Katiller toplumu can damarından vurmak için masum olanları alır.