Onu soyarken kullandığım bıçak yerde duruyordu. Veya şimdi gelmişti, anlamamıştım. Ama orada duruyordu işte. Uzanıp aldım. Uzanmam uzun sürmüştü sanki. Bir saat kadar. Zaman yavaşlıyordu. Ben de ağırlaşıyordum. Kendimi hiç iyi hissetmiyordum. Bıçağı kadına doğrulttum. Hamlemi yaptım ama koluna saplandı. Ben ise bağırdım. Canım yandı. Kolum kopuyor gibi hissettim. Kolum kanıyordu. Durmadan hem de. Kadında ise hiçbir şey yoktu. Ona sapladığımdan emindim. Ama kanayan kol benimkiydi. Ağlamaya başladı yine. Kesmesini söyledim. Canım çok yanıyordu. Bıçağı sapladığım kolundan çıkardım. Kolum daha fazla yandı bu sefer. Çığlık atıyordum evin içinde. Gözümü kapadım bir an için. Kısa süreli karanlık anında gözüme hafif ışıklar çarpmaya başladı. Gözümü açtığımda etrafta mumlar vardı. Mum? Bunlar ne ara gelmişti buraya. Kadın ise yerinde değildi. O an düşündüm. Ben kadının adını hala bilmiyordum. Arkamdan biri bana seslendi. Arkama döndüm. Eski sevgilim Ecem orada duruyordu. Kısa saçları ile. Ama Ecem burada birlikte olduğum kadın ile aynı kadındı. Rüyadaydım ben. Rüya görüyordum. Yanına gittim. “Bebeğim. Bunu yaptığın için o kadar pişmanım ki. Keşke denemeseydin. Açıklama istiyorsun değil mi? Ben senin son umudundum. Sen intihar ettin. Şimdi ise ölüyorsun...” "...hayır! etmedim. Vaz geçip buraya geldim. Yine de iyi yapmadım ama...” "...beni bıçaklamadın ayrıca, kendini bıçakladın. Bu yüzden sen kanıyorsun. Birazdan siren sesleri duyacaksın.” Sustu. Beş saniye kadar sonra siren sesleri duyulmaya başladı. Ambulans yaklaşıyordu. Doğru söylemişti. Ben intihar etmiş olamazdım ama. O zaman ölmüş olurdum. Bu rüyaydı evet. Tek göz odamda uyanacaktım veya yola çıkmıştım ama kaza yapmıştım. Şu anda komadaydım. “Hayır değil. Ne düşündüğünü biliyorum.” Ambulansın ışığı şimdi camdan içeri vuruyordu. Mumlar ise sönmüştü. Bıçak elimde değildi. Daktilom ise yerde duruyordu kağıtlar ile birlikte. Kağıtlar ise boştu. Evin kapısı kırıldı. İçeri sağlık görevlileri girdi. Ecem’ in yanına geldiler. Gitmeleri gerektiğini söylediler ona. Birlikte evden çıktılar. Yalnız kalmıştım evde. Ben yoksa ölüyor muydum? Midemde bir sıcaklık vardı. Başımı önüme eğdim. Bütün vücudum kanıyordu. Ayakta öylece dururken içeri iki polis girdi. “İntihar etmekten dolayı tutuklusunuz. Arabanız dışarıda bekliyor” dediler bana. Dışardaydım şimdi. Ecem veya o kadından çaldığım araba bıraktığım yerde duruyordu. Beyaz bir renkteydi. Dönük olduğu yol ise karanlıktı ve sonsuzdu. Ölüme gidiyorsam eğer çok acıydı. Ben kanatlar beklerdim. Bunca şeyden sonra ise elde ettiğim sadece teknolojiydi. Çok canım acıyordu. Sistemin içine sıkışmıştım. Asla özgürlüğün huzurunu tadamayacaktım. Arabaya bindim. Etrafta kimse kalmamıştı. Çalıştırdım ve gaza bastım. İstanbul’ un ucuz bir sokak köşesinde bir adam yatıyordu bir sabah. Kolunda bir şırınga vardı. Yanına daktilo düşmüştü. Üstünde kalan sayfada birkaç cümle ‘duruyordu’. Şöyle diyordu: "Özgürlüğüme ulaşabilmem için buna ihtiyacım var. Ayrılmalıyım. Her şeyi terk etmeleyim. İnsanları bırakmalıyım. Artık beni sıkıyorlar. Kısıtlıyorlar. Anlıyorsun değil mi? Çok bunaldım. Hepsi sadece sistem. Birgün gelecekte hepsi bozulacakmış gibi geliyor. Sanki bir anda devreleri atacak ve ben yapayalnız kalacağım. Zaten öyleyim ama bu çok daha fena olacak. Kıyamette cevap verecek olan tek insansın. Düşünebiliyor musun? Yine de senden iğreniyorum. Ayrıca korkuyorum da. Senden uzaklaşmam lazım.’ Belliydi. Sarılacak kimsesi kalmamıştı. O da ölmüştü. Son
|
Yorumlar (7 Gönderen)
